در مطلب قبلي پرسده بودم كه ذكر خدا چيست و چطوري حاصل ميشه كه بسياري از دوستان لطف كردند و نظرات و جوابهاي خودشون در اين مورد نوشتند كه براي استفاده بقيه دوستان اين تظرات در اين پست مي ذارم.جا داره اينجا از همه كساني كه در اين مورد نظر گذاشتند تشكر كنم .
زهرا از تجربه خودش در اين مورد مي گه:من فکر می کنم یاد خدا یعنی اینکه وقتی صبح از خواب بیدار می شی بهش بگی خدایا خیلی ممنونم که منو دوباره زنده نگه داشتی وقتی میری جلوی اینه بخندی و بگی خدایا ممنونم که منو انقدر زیبا آفریدی وقتی میری صبحونه بخوری بگی ممنونم که از نعمتت روزی من رو میدی. و تا شب همینطور. و شب که می خوای بخوابی خیلی صمیمی باهاش درددل کنی. و بگی از چیا دلت گرفته و چی دوست داری و چی نداری... خیلی آرامش بخشه... و این صمیمت وقتی ایجاد میشه که آدم وقت نماز سعی کنه توجه داشته باشه... و خودش رو در برابر خداوند تصور کنه و واقعا باهاش حرف بزنه.من این زندگی رو تجربه کردم.
زهرا در آخر صحبتهاش هم مي گه كه: نماز اول وقت و با اشتیاق به سوی خداوند رفتن لذتی داره که هیچ جا نمیشه اون لذتو پیدا کرد... نمازی که از اول وقت بگذره فقط انجام وظيفه است
سارا هم اعتقاد داره كه توجه به معنا بيشترین تاثير را در آرامش بخشي داره: به نظر من ذكر خدا بدون توجه به الفاظ و معنا هيچ تاثيري روي فرد نداره، و ياد خدا در كار نيست. زماني كه ما كتابي مي خوانيم تا به جملات و مفهوم آن توجه نكنيم،نمي توانيم چيزي از آن كتاب بفهميم.ذكر خدا هم با توجه به معنا و ياد خدا تاثير گذار و آرامش بخش است.نماز و هر كار ديگري كه انجام ميديم با توجه به ياد پر وردگار آرامش بخش است.
شیر مرد هم عمل دقيق به دستورات خدا را ذكر پروردگار مي دونه: یاد خدا آرام بخش دلهاست و از عمل دقیق به دستورات خدا حاصل میشه،تا جائی که تماما خدا گونه بشی:دستت دست خدا و زبانت زبان خدا و...هر که ترا دید خدا را میبیند.
نظر "آسمان مال من است" هم جالبه: من اعتقاد دارم که خدایی که همیشه کنج دل من است نیازی به یاد آوری ندارد
داریوش هم موثر دانستن خدا در زندگي را باعث آرامش مي دونه:من فکر می کنم که همان ذکر خداوند یعنی اقرار به صفات کمالیه خداوند و موثر دانستن خداوند در زندگی به ما آرامش می دهد .
ثریا خلوص نيت و تمركز همراه با اعمال صالح را باعث تاثير گذاري مي دونه:زمانی که ذکر خدا با خلوص نیت و تمرکز باشد و همراه با اعمال صالح باشد می تواند موثر باشد.با ذکر و اعمال صالح می توان حتی حضور خداوند را در قلبمان حس کنیم که باعث آرامش درونی می شود.
پیام اعتقاد داره كه آرامش يافتن بستگي به دل آدما داره: این که من یه تسبیح دست بگیرم یا نماز بخونم زیاد آرامش خاصی به من نمیده بستگی به دل داره که امان از این دل که همه جا اسیره به جز اسیر معشوق واقعی
محبت و زیبایی هم بيشتر به خود شناسي اعتقاد داره : راستش فکر میکنم هرچه خودمان را بیشتر بشناسیم این هیاهوی درونمان بیشتر فرو مینشیند و هر چه هیاهوی درون کمتر بشود یاد خدا بیشتر در درونمان پرتو افکنی میکند
اما سعيد تعبير خيلي جالبي داره :می میگم حرف و گفتار مثل باد است و عمل مثل باران آن باد. همه بادها باران ندارند ،اما بادهای باران دار ارزش فراوان دارند ،در حالی که باران هایی که باران ندارند، ارزش چندانی ندارند. یاد کردن خدا هم همین گونه است که ذکرها و یادها مانند بادها می مانندکه با باران داشتن (عمل کردن) ارزش پیدا می کنند.
اين هم نظر خودم:هر چيزي كه بتونه انسان به ياد خدا بندازه مي تونه ذكر خدا باشه.يه نگاه عميق ، يه لحظه انديشيدن، يه سبحان الله با توجه يه نيايش عاشقانه و يا حتي يه موسيقي عارفانه.اون موقع است كه آروم آروم خدا در دل ما جا مي گيره و مي فهميم كه فقط كافيه بهش توكل كنيم و كسي هم كه به خدا توكل مي كنه چرا آرامش نداشته باشه.
مجموعه بسيار جالي در مورد ذكر خدا و آرامش يافتن از توسط آن جمع شد.اميدورام براي دوستان مفيد واقع شده باشه كه مطمئنا هم اينطور هست.اگه بتونم انشالله در پستهاي بعدي باز هم در مورد ذكر خدا مي نويسم
يا علي مدد
اگر از من بپرسند سعادت انسان چيه من مي گم آرامش.آرامش روحي ، فكري ،وجداني و...آرامشي كه در سطح پايينش آسوده خاطري از فشارهاي عصبي روزمرست و در يك سطح بالايي همون چيزيست كه امام در وصيتنامشون مي گند :با دلي آرام و قلبي مطمئن...
اما بر طبق گفته قرآن تنها ياد خداست كه باعث آرامش دلها مي شود
«الا بذكرالله تطمئن القلوب»
« تنها با ياد خدا دلها آرامش مييابد»
حالا شما بگيد باد خدا چيست . و چطوري حاصل مي شه ؟ آيا ياد خدا و ذكر او فقط الفاظيست كه به كار مي بريم؟
ان شالله پست بعدي نظرات شما را در اين مورد می ذارم.
يا علي مدد
در مطلب قبلي در مورد خصوصيات انسانهايي كه خودشون فراموش كردند سوال پرسيدم . بعضي از دوستان لطف كردند و نظرشون در اين مورد بيان كردند كه براي استفاده بيشتر شما عزيان نطرات اين افراد در اين قسمت مي ذارم
داريوش در اينباره اعتقاد داره كه :« کسی که خودش را فراموش کند خصوصیات انسانی خودش را فراموش می کند.مثلا مرگ خود را از یاد می برد و کارهای ناشایست می کند.»
سعيد هم چنين نظري را داره:« من فکر می کنم در کل این گونه انسان ها این دنیا را به آخرت تر جیح می دهند و از بین این دو این دنیا را انتخاب می کنند.»
اما طاهره خانم تعابير جالبي را در مورد اين انسانها داره نظر ايشون را بخونيد: «به نظر من آدمایی که خودشونو فراموش کردن فقط و فقط به فکر منافع واهی و پوچ خودشونن . به نظر من این جور آدما فکر میکنن مالک یه سرزمینن که توش زعفرون کاشتن و منتظر نشستن و عیش و نوش می کنن و با انگشتاشون مترسکی که نگهبون این همه مزرعه اس رو نشونه ی مسخرگی هاشون می کنن و غافل از اینن که خودشون از درون از هر چی مترسکه بدترن . نمی دونن دل مترسکا از هر چی قشنگه زیباتره .
آدمایی که خودشونو فراموش میکنن خدا رو فراموش کردن و کسی که خدا رو فراموش کرده فقط یه مجسمه اس یه بت سنگی بی ارزشه .
میدونی بعضی وقتا آدما ادعا می کنن خیلی به خدا نزدیکنا " اما می دونی اونا فقط ادعا میکنن اونا میخوان نمی دونم به چی به کی دروغ بگن . فکر میکنن اون جوری خیلی زیباتر و بزرگترن اما نمی دونن آدما بی یاد خدا پر از کفر و زشتی هستن .
آدما یادشون می ره که از خاکن . آدما آدم بودنو فراموش می کنن چون فکر میکنن همه چیز همین جسمه اما نمیدونن همه چیز اون روحیه که خدا توی وجود ما دمیده .»
اتوپيا هم مي گه:« يه جوري مثل خود ماست كه خودمون فراموش كرديم»
اما اين مطلب ، محبت و زيبايي را به ياد يكي از سخنان علامه جعفري انداختند جايي كه ايشان مي گفتند «انسان قادر است از طناب الهي بالا برود و به جايي برسد كه ملايكه برايش غبطه بخورند و البته قادر است سقوط كند و از حيوان هم پست تر گردد» و در آخر هم اينجور دعا كردند «خدا ياريمان كند بالا رويم چون از بالاييم»
و اما اين 2 تا نظر هم به عنوان سخن آخر
طاهره:«خدايا متبركم كن تا يگانه درسي كه نيازمندش هستم بياموزم :اتكاي كامل به تو »
محبت و زيبايي :«يكي درد و يكي درمان پسند
يكي وصل و يكي هجران پسند
من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسندند»
يا علي مدد
آيه 19 سوره مباركه حشر
« از آن كسان مباشيد كه خدا را فراموش كردند و خدا نيز چنان كرد تا خود را فراموش كنند. ايشان نافرمانند »
خيلي جالبه ، مجازات انسان براي بزرگترين اشتباه يعني فراموشي خدا ، فراموش كردن خودشه. حالا نظر شما در مورد انسانهايي كه خودشون فراموش كردند چيه. چنين انسانهايي چه خصوصياتي دارند؟ چه حالاتي براي يك فرد پيش مياد و چه رفتاري از اون سر مي زنه كه مي گيم طرف خودش فراموش كرده؟
مطمئنا نظرات شما در اين مورد مي تونه محموعه خوبي براي افراد غفلت زده اي چون من ، فراهم كنه. ان شاءالله تو پست بعدي نظرات شما را در اين مورد مي ذارم.
يا علي مدد
